Çoluk Çocuk Kaçkarlar...

İstanbul'dan Erzurum'a bir buçuk günlük tren yolculuğu... Buz gibi dere ve kampta pişirilen pizza... Üç bin dört yüz metrede oynayan çocuklar... Dağcı Haldun Aydıngün ve arkadaşları, ikisi on bir, biri dört yaşındaki çocuklarıyla Kaçkarlar'ı geçti.

Doğaya gidip az buçuk macera tatmaya çalışan bizim yaş insanlar hep tatsız bir ikilem içinde kalırlar. Macera mı yaşayayım, yoksa çocuğumla birlikte mi olayım? İnsanın canı her ikisini de çeker, ama günlük hayhuy içinde ne birine, ne de diğerine yeterince ve de keyfince vakit ayırabilir.

Üç yıl kadar önce bu soruna bir çözüm bulmak amacıyla bizim, yaşları 10'a yaklaşan bücürleri de kapsayan bir karar alıp önce Uludağ'da basit bir kamp yaparak işe giriştik. Evvelki sene ise hem bizimkiler biraz daha palazlanmıştı hem de dağda ve kampta olmaktan müthiş keyif almalarından cesaretlenmiştik. İki tane Bolu Kartalkaya kamplı yürüyüşü ardından bu tür insanların birbirleriyle rahat haberleşip, yeni geziler organize etmelerini kolaylaştırmak için dostum Oral Ülkümen, bir elektronik mektup listesi oluşturdu. Aslında gruptaki hemen herkes yirmi yıl önce dağcılıkla ya da mağaracılıkla uğraşmış ve birbirlerini tanıyan insanlardı.

Bu kış sonu listeye 'Ben kızımla Kaçkarlar'ı yürümeye gidiyorum' diye mektup attığımda, 'gelmek isteyen lütfen bana yazsın' demeyi de ihmal etmedim. İlgi inanılmaz oldu. Hele trenle Erzurum'a kadar gidileceğini duyanların kanı bir başka kaynamıştı. Herkes katılmak istiyordu. Eski deneyimlerime göre bunların % 25'i bile gelmez, sonunda vazgeçerler dedim. Gerçekten de öyle oldu ama gene de 18 kişiyi bulduk.

İnsan, yılın en büyük gezisine giderken doğal olarak beklentileri biraz fazla oluyor ve 'onu da yapayım, bunu da yapayım' ruh haline bürünüyor. Kızımla biraz doğa ve macera yaşamanın ötesinde başka amaçlarım da vardı; daha önce hiç görmedikleri yerlere gidip bir şeyler öğrenmelerini, kendi dar çevrelerinin dışında da bir dünya olduğunu az buçuk fark etmelerini istiyordum.

Akşamın kızıl ışığında, yani tren kalktıktan 10 saat sonra Ankara'ya vardık. Tam o sırada eşim arayıp 'Hahahay! Daha orada mısınız' deyip moral verdi. Günümüz ayrılıkları da böyle bir şey işte! Baktık deneyimli yolcular kendini dışarı atıyor, biz de onlara uyup 1970'ler usulü izdiham yaşanan küçük bir büfenin önüne yığılıp su aldık, dondurma sorduk. Dondurmanın olmadığını öğrendik. İlk fırsatta dondurma alınacağına dair sözümüzü yeniledik. Kaşları ters 'V'ye dönen bir kızla vagona döndük. Tren yarım saat sonra hareket ettiğinde, lokomotif elektrikliden dizele dönmüş, tüm personel de değişmişti. Yemek vagonunda gene aynı tip gülümsemeli, babacan ve büyük ihtimalle de aynı felsefe okulundan başka bir garson vardı. Akşam günün son ışıklarında yıllardır en büyük hayalim olan bir işi gerçekleştirdik. Yemekli vagonda akşam keyfi yapmak. O kadar hoştu ki sırf bunun için bile trene binilebilir. Düşünsenize millet dünyanın parasını verip dönen restoran yaptırıyor, biz ise giden restorandaydık. O sırada kızım da yanımda bilmem kaçıncı mercimek çorbasını kaşıklamakla meşguldü. Tanrı'nın gazabı gibi yemek seçen bir çocuğu böyle bir yolculuğun yoklukları içinde terbiye edeceğimi umarken, şimdilik yırtmış olduğunu görüyor ve 'Olsun! ben ona Erzurum'da cağ kebabını dayamazsam' diye yeminler ediyordum.
Pazar akşamı Erzurum'a indik. Gardan dışarı adımımızı attık ki Bengi'nin neşeli çığlığıyla yerimizden hopladık.
'Baba! Bak, Burger King.' Evet dediği aynen doğruydu. Karşımızda adı geçen markanın restoranı duruyordu ve bu gece nereye gideceğimiz de az çok kesinleşmişti. Kızım da sonunda doğunun gerçekleriyle, yani diğer Türkiye ile yüzleşmeye başlamıştı.
Sonradan karar verdiklerinden trende yer bulamadıkları için aramıza burada katılanlarla birlikte 13 kişi ertesi sabah tuttuğumuz minibüsle Yusufeli üzerinden yolun en son ulaştığı nokta Olgunlar Yaylası'na gittik. Orada beş kişi daha eklendi ve toplam 18'i bulduk.

Köylüler küçük ve itinalı pansiyonlar açmaya, dağcılara katır sağlamaya ve zirveye kadar götüren dağ rehberleri oluşturmaya başlamışlar. Buralarda olacakların en kötüsü olmadığı hissine kapıldım. Bengi ile Pelin de buzağıların peşinde oradan oraya koşturuyorlar. Akşam, tacir tacir gülümseyen bir beyle katır pazarlığı yapıldı. Dolar bazındaki fiyatları duyunca hem çok geldiği, hem de nedense kahramanlık damarım tuttuğu için olsa gerek, kendi yükümüzü kendim taşımaya karar verdim. Gürsel'lerin böyle bir seçeneği yoktu. Onlar ve birkaç kişi daha anlaştılar. Ertesi sabah 09:30'da Pelin, babası İzzet Güven ben ve Bengi yola düştük. Akşam saat dört gibi biz baba kız Dilberdüzü denen kamp yerine en son vardık. 2 bin 800 metre civarındaydık ve küçükler hayatlarında ilk kez bu kadar yükseğe çıkıyorlardı. Acaba kötü etkilenirler mi diye endişelenirken son derece keyifli vakit geçirdik. Güneş iyice kaçmadan buz gibi dereye girdik, kalabalık kampta çocuklar rahat rahat oynadılar. En ağırlarından başlayarak yemekler pişirdik. Hatta bugünkü başarısı şerefine kızıma pizza bile yaptım. Yemek konusundaki terbiyesi başka bir bahara kalmıştı!

1 Ağustos Çarşamba gezinin en zor günü oldu. Öncelikle katırcılar bu sefer gelmedi ve biz 3 bin 400 metreyi aşan bir geçitten geçip 3 bin 380 metreye kamp taşıdık. Pelin kendi yaş grubu yarışlarında derece alan sıkı bir yüzücü olarak sorunsuz kendini ve küçük çantasını taşıdı. Ben dağı iki kez çıktım. Önce kendi çantamı yüz metre çıkarıyor, geri inip Bengi'ninkini ve fotoğraf çantamı sırtlanıyor, kızımın da elinden tutup bir tur gidiyordum. Onları bırakıp kendi çantama dönüyordum. Bir şikâyetim yoktu. Bu şekilde Bengi de uzun uzun oturup soluklanabiliyordu. Selena'nın, daha doğrusu babası Gürsel?in durumu ise biraz karışmıştı. Küçük kız bir müddet kendi yürüdü. Ancak yanlarında kutu sütler, oyuncaklar ve bin türlü çocuk ıvır zıvırı ile zaten yükleri ağır olan ailenin durumu, Selena bir yerde oturup kalınca biraz vahimleşti. Ekipten herkes yüklerin bir bölümünü paylaşmaya başladı. Bu da yetmeyince benim yaptığım gibi çift gidişli taşımaya geçildi. Sonunda rüya gibi bir yer olan Deniz Gölü kıyısına ulaştık. Ancak dağın her tarafını dolduran İsrailliler buradaki az sayıda çadır yerini de bizden önce işgal etmişlerdi. Olsun! Biz de zaten böyle olacağını tahmin edip güneydeki başka bir gölün kıyısındaki geniş alanı seçmiştik. Haritada ismi yazılı olmayan, bu nedenle 'İsimsiz Göl' diye ad verdiğimiz yere vardık ve ilk kararımızı açıkladık: Pelin ile Bengi zirve çıkışına katılmayacaklar. Kendi yaşlarına göre yeterince sıkı bir iş başarmışlardı. Bir de kahraman olmaları gerekmiyordu. İzzet de kampta kalmayı istedi. Selena, annesi ve birkaç kişi daha kampı tercih ettiler.

Perşembe günü zirveye koşturup döndük. Cuma günü önümüzde kısa bir yürüyüş vardı. 18 yıl öncesinden hatırladığım rahat bir geçidi aşıp kuzeye, Kavran Vadisi'ne geçecektik. Yanlış hatırlıyormuşum. Ya da hiç hatırlamadım ve ekibi başka bir geçitler silsilesinden geçirip, aslında aynı noktaya çıkardım. Ama hepimiz toptan perişan olduk. Artık kuzeydeydik. Günlerdir sırtların ardında dekorasyon elemanı gibi duran beyaz, pamuk bulutların içindeydik. Görüş mesafesi 100 metre civarındaydı ve gecenin gelişiyle birlikte 3 bin metrede zorunlu kampladık. Yanımızda fazla içme suyu kalmamıştı. Kalan tek bardağı Bengi'ye ayırıp, çadırın içinde anorağımı yalarken Kuvvet uzakta bir yerde pınar bulduğunu bağırdı. Yağmur deli gibi yağıyordu. Yıldırımlar gümbürdüyordu. Bengi huzurlu bir uykuya daldı. Cumartesi günü, yaptığımız planın epey gerisinde kaldığımızdan, bir de buralarda açık hava vesikaya bağlı bulunduğundan altı gibi herkesi kaldırıp, yola düştük. Kahvaltımızı da Derebaşı Gölü?nün yanında yaptık. İki saat sonra da Yukarı Kavran'a vardık.
Yukarı Kavran'ı en son 18 yıl önce görmüştüm. Yere yakın, birkaç ağaç ev hatırımda kalmış. İnanılmaz büyüklükte bir dağ başı kasabasıyla karşılaştık.

Büyükçe bir kafede oturup etrafta olan biteni anlamaya çalışırken yolculuğun böyle bir anda bitivermesinden de şaşkındık. En azından Ayder'e kadar daha beş saatlik bir yürüyüş olduğunu sanıyordum. Oysa iki saat sonra Rize'ye varmıştık bile. Telefon çaldı. Bengi'yi arıyorlardı. 'Annesi de hafta sonu gelecekmiş, Ordu'da onu karşılayabilirlermiş, köye çıkılacakmış, kuzular, keçiler vs.' Bengi ciyak ciyak bağırmaya başladı: 'Hayır! Keçi meçi görmek istemiyorum. Ben evimi istiyorum! Bilgisayarımı istiyorum. Arkadaşlarımı, oyuncaklarımı, parkımı özledim!' Sanırım bu kadar pastoral yaşam kızıma yetti. İstanbul'a giden otobüsün en arka koltuklarında sohbet ederken kendisine açıkça belirttim; kızının illa da dağcı olmasını isteyen biri değilim. Bundan sonra gene teklif edeceğim, isterse gelir, istemezse gelmez. Bana gelince, zevkten dört köşe olmasam da kızımla olmaktan büyük keyif aldım. Biz erkeklerin çocuk sevgisi kadınlarınki kadar güçlü değil. O yüzden sıcak tutabilmek için birlikte olmak gerekiyor. O zaman insan çocuğuna daha çok alışıyor. Sekiz gün boyunca, altı saatlik zirve çıkışı dışında her anı birlikte geçirdik. Hiç de fena olmadı. Ayrıca yanlarında bir arkadaş olması şartıyla çocuklar dağ koşullarına da gayet iyi uyum sağlıyorlar. Herkese tavsiye olunur.